دفعه اولي كه به نمايشگاه ياسمن دعوت شدم، از شدت شگفت‌زدگي هي بالا و پايين مي‌پريدم. پارچه‌ها و طراحي‌هاي او آنقدر اصيل و دلنشين و منحصر به فردند كه قابل گفتن نيست. اساس كار او، نه تنها استفاده از طراحي اصيل ايراني، بلكه حتي بافتن پارچه به روش‌هاي سنتي است. در مجموعه "آزاده ياسمن" لباس‌هايي مي‌بينيد كه با پارچه‌هايي دوخته شده كه شعربافان و مخمل بافان فراموش شده كاشان آن را بافته‌اند. مانتويي مي‌پوشيد كه پارچه آن در دخمه‌هاي عجيب نائين بافته شده، يا قبايي از جاجيم سبك به تن مي‌كنيد. در كارهاي او مي‌شود اسم‌هايي سنتي ديد كه تجسمي مدرن يافته‌اند:  قبا، ارخالق، شولا، كنديز و...

حالا ياسمن يك نمايشگاه در تالار آبي نياوران گذاشته كه انصافا ديدنش لازم است. نمايشگاه تا شنبه هست و خيلي دلم مي‌خواهد كه دست برگزاركنندگان نمايش‌گاه ريحانه و ميحانه را بگيرم ببرم آنجا و بگويم: اين لباس ايراني است نه پوشيه عربي!

چند تا عكس از نمايشگاهش با موبايل گرفته‌ام كه خيلي كيفيت ندارد. خودتان برويد بهترش را ببينيد!

 ۱- يك لباس عروسي. بالا تنه و شال از جاجيم.

۲- لباسي تهيه شده از عباي نائين. آستين‌ها مرينوس هستند چون پشم شتر رنگ نمي‌گيرد و فقط قهوه‌اي است. دامن از جاجيم. اين لباس از دوره زنديه الهام گرفته شده.

 

 

 

 

 

 

 

۳- لباسي كه مي‌بينيد از يك نقاشي دوره صفويه الهام گرفته شده كه نقاش در پايين آن نوشته: لباس فرنگي. يعني پديده كت و اين مدل يقه، تصور ايراني‌ها از لباس فرنگي بوده. جنس لباس از ابريشم طبيعي است و يقه آن، مخمل قاشق‌كاري شده كاشان است.

۴- يك مانتو با طراحي رنگ در اصل پارچه؛ از ابريشم.

 

 

 

 

 

 

 

عكس‌هاي بزرگتر را مي‌توانيد اينجا ببينيد.

*براي اليزه و ديگر دوستان: محل برگزاري نماييشگاه تالار آبي كاخ نياوران است. از ۱۱ صبح تا ۸ شب و تا شنبه ۲۰ آبان نمايشگاه هست.

 

بيكاري جوانان، بحران ازدواج، مهاجرت به شهرها، حاشيه نشيني، مدارس چند شيفته، كيفيت پايين زندگي و هزار و يك مشكل ديگر مثل حلقه‌هاي يك زنجير به هم پيوسته‌اند و آنچه اين حلقه‌ها را بسيار محكم نگه مي‌دارد يك اتفاق ساده به نام ازدياد جمعيت است. نيم قرن اخير در ايران، صحنه فراز و نشيب‌هاي بسيار در امر تنظيم خانواده بوده است و سخنان اخير محمود احمدي ن‍‍ژ‍اد، رئيس جمهور ايران شايد يكي از عجيب‌ترين اظهار نظرهاي اين دوره باشد. چرا كه ايران هنوز زير بار سنگين جمعيتي كه در دهه شصت توليد كرد، نفس مي‌زند و با بحران‌هاي بيشماري همچون مسكن، بيكاري و ازدواج اين نسل دست به گريبان است. شايد به دليل همين تجربه آزموده سخنان رئيس جمهور، حيرت انگيز به نظر مي‌رسيد و موجي از واكنش‌ها را ايجاد كرد. محمود احمدي‌نژاد، رييس‌جمهور كشورمان در جلسه‌ي مشترك دولت و مجلس با بيان اين‌كه از حضور زنان در صحنه‌ي اجتماع استقبال مي‌كند و معتقد است آن‌ها بايد حضوري فعال در صحنه‌هاي اجتماع داشته باشند، گفت: ولي فقط يك نگراني دارم و آن اين است كه اين حضور باعث شود از ماموريت اصلي خود يعني تربيت نسل‌هاي آينده دور شوند. در حال حاضر آقايان و خانم‌ها موظفند روزانه 8 ساعت كار كنند، ولي من در اين‌جا اعلام مي‌كنم كه دولت اين آمادگي را دارد كه طبق لايحه‌اي اين زمينه را فراهم كند كه ساعت كار زنان متاهل نسبت به تعداد فرزنداني كه دارند كاسته شود تا آنها بهتر بتوانند به مسووليت اصلي‌شان عمل كنند.

احمدي‌نژاد هم‌چنين در پاسخ به اظهارات نمايندگان حاضر در جلسه گفت: اين‌كه مي‌گويند دو بچه كافي است، من با اين امر مخالف هستم. كشور ما داراي ظرفيت‌هاي فراواني است. ظرفيت دارد كه فرزندان زيادي در آن رشد پيدا كنند، حتي ظرفيت حضور 120 ميليون نفر را نيز داراست.

او ادامه داد: اين غربي‌ها خود دچار مشكل هستند و چون رشد جمعيت‌شان منفي است، از اين امر نگران هستند و مي‌ترسند كه جمعيت ما زياد شود و ما بر آنها غلبه كنيم، به همين خاطر مشكل خودشان را به ديگر كشورها صادر مي‌كنند.

احمدي‌نژاد در پايان سخنانش اعلام كرد كه ظرفيت اشتغال در كشور ما خيلي زياد است، من معتقدم خانم‌هاي متاهل مي‌توانند نيمه‌وقت كار كنند، ولي حقوق كامل بگيرند.

اين سخنان بلافاصله موجي از انتقادات و نگراني‌ها را به راه انداخت. به طوري كه بلافاصله وزير بهداشت در حاشيه بازديد از نحوه برگزاري انتخابات نظام پرستاري در دانشكده پرستاري تهران در جمع خبرنگاران گفت: استراتژي و برنامه‌هاي تنظيم خانواده و بهداشت باروري در كشور كه مصوب دولت و مجلس است، همچنان سياست نظام است و ملاك عمل دستگاههاي اجرايي است و صحبتهاي آقاي رئيس جمهور در مورد افزايش جمعيت، ناظر به اين سياستها نبود. 

او همچنين تفسير جديدي از سخنان رئيس جمهور داد و گفت: بحث آقاي رئيس جمهور اين بود كه كشور ما، ظرفيت خدمت رساني به جمعيت بيشتري را دارد و مفهوم آن اين است كه بايد بهره وري را در كشور بالا ببريم و اين بحث ناظر به بحث بهداشت باروري و برنامه تنظيم خانواده در كشور نيست.

تمامي اين سخنان در حالي گفته مي‌شود كه تقريبا در تمامي دانشگاههاي كه وزرا و رئيس جمهور در آن تدريس مي‌كنند، درسي به نام تنظيم خانواده وجود دارد و در همين كلاس‌ها در مورد معايب ازدياد جمعيت و تجربه تلخ ايران از انفجار جمعيتي دهه شصت سخن گفته مي‌شود. ادامه...

(هفته نامه سپيد شماره ۲۷)

2 تا 8 آبان، هفته جهانی خلع سلاح

نسلی از جوانان امروزی، کودکی خود را در پناهگاه‌ها و زیرزمین‌های تاریک گذرانده‌اند، آنها زیر نور شمع مشق نوشته‌اند و از معلم‌های تلویزیونی الفبا را یاد گرفته‌اند. این نسل گرچه امروز سرشار از خاطرات تلخ جنگ است، اما به زندگی عادی خود بازگشته است. جنگ ولی هنوز پایان نیافته است. مین‌ها، این سربازان همیشه بیدار، همچنان دارند قربانی می‌گیرند.

براساس آمارهای رسمی دولت، هم‌اکنون 16 میلیون مین خنثی نشده در ایران وجود دارد که بنا بر اعلام دبیر ستاد پاکسازی اراضی آلوده به مین بیش از دو میلیون هکتار از مساحت کشور را غیرقابل استفاده و خطرناک‌ کرده‌اند. بر اثر انفجار گاه و بی‌گاه این مین‌ها در طول هر شبانه‌روز 2/2 نفر دچار مرگ یا معلولیت‌های دائمی می‌شوند. بنا بر یک پژوهش دانشگاهی در طول 6 سال گذشته به صورت میانگین هر ساله 7 هزار حادثه انفجار مین در نقاط مختلف مرزی ایران رخ داده که 95 درصد قربانیان آن غیرنظامی و بین 13 تا 25 درصد کودک بوده‌اند.

مناطق آلوده به مین به صورت عمده در شهرها و روستاهای پنج استان خوزستان، ایلام، آذربایجان غربی، کردستان و کرمانشاه واقع شده است که در فاصله سال‌های 59 تا 67 خطوط مقدم جنگ را تشکیل می‌دادند. اختصاص داشتن مسأله مین به این استان‌ها که اکثرا جزو استان‌های محروم نیز محسوب می‌شوند باعث شده تا کمتر کسی به فکر حل مشکلات آنها باشد. شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل در این باره گفته است: «در پایتخت ایران، 14 میلیون انسان، فارغ‌ از معضلات مردم مرزنشین زندگی می‌کنند که از یاد برده‌اند روزی سه نفر بر اثر مین کشته یا مجروح می‌شوند. در کل دنیا 192 کشور وجود دارد که بر اثر انفجار مین 15 الی 20 هزار نفر در سال کشته می‌شوند. این در حالی است که از این تعداد تنها سالی هزار نفر در ایران کشته می‌شوند.»ادامه مطلب

 (هفته نامه سپید، شماره ۲۶)